Από silversolldier @ Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011 2:19 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ποίηση , memories

Από silversolldier @ Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011 0:46 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: scriptmeaning poetry , memories

Είμαι αφοσιωμένος στην αναζήτηση της δύναμης!
Μιας  δύναμης που θα κάνει την βροχή να με τυλίγει,
τον κόσμο να φωτίζει με καινούργια χρώματα,
σαν αέρας που καθαρίζει τα σύννεφα μετά τη δροσερή βροχή.

Αν μπορέσεις να ακουμπήσεις τις ίνες της αγάπης
κι αν από αυτό δεν εκπλαγείς και τολμήσεις να...
Πλέξεις την ψυχή σου μαζί με αλήθεια! Τότε,
Θα μπορέσεις να το δεις! Είναι ένα μικρό ασήμαντο σημείο,
μες το βλέμμα, μια μικρή λευκή κουκκίδα!

Έτσι, θα μάθεις πια να βλέπεις!

Κάθε φορά που αναζητάς αγάπη, θα την ψάχνεις!
Κάθε στιγμή που η αλήθεια θα θολώνει, θα την λαχταράς!
Καθεμία από τις στιγμές που μένεις μόνος σου, θα μαθαίνεις πάλι! να θυμάσαι.
Και να ελπίζεις όπως πάντα!

-εαυτέ μου, ψυχή μου, το ξέρω πως είναι ανόητο
να γράφω προς εσένα, κάθε στιγμή μ' ακούς καθώς παραπονιέμαι...
σ' ακούω που ψιθυρίζεις στη καρδιά μου το «περίμενε»!

Αλλά θέλω να σου πως, πως ακόμα επιμένω και θυμάμαι!
Πως έχω πόλεμο ακόμα για να κάνω, με τον κόσμο!
Κι όσο ψεύτικά  νέα σπαθιά και λάβαρα σηκώνονται ...
Δεν θα πάψω να σ' ακούω.  Δεν θα πάψω να πιστεύω!

Ακόμη κι αν ...
ο θεός σταματούσε να μ' ακούει, και χανόταν!
κάθε τι που πίστεψα φαινότανε αέρας!

Μόνο και μόνο, εκείνη η μνήμη αγάπης, θα τα γυρνούσε πίσω!

{Μια δύναμη αθανασίας ψάχνω, μια ικανότητα να ζήσω
χωρίς τις τύψεις, χωρίς κακό! Μόνο τον δροσερό αέρα,
μια πρωινή στιγμή, και μερικά κρυφά χαμόγελα!}

Από silversolldier @ Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011 12:32 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

Ζώντας μία νέα εποχή, μια ανάσα θα αφήσω
να πλανηθεί λιγάκι , απάνω απ' το κόσμο .
Να αλλάξει την πορεία της , δυο τρεις φορές
και να σταθεί για λίγο σε ήσυχα τοπία !
Κι όμορφα να μαραθεί , αφού απλωθεί , ολόγυρα στον κόσμο !

Και μέσα σε γρήγορες ματιές κι αναπνοές , να γίνω ένα !
Μ' ένα όνειρο, νέων πραγμάτων , καινών σχημάτων
και του βάθους που θα δώσει η εικασία των ματιών μου ...

Θα αφυπνιστώ σε ένα κόσμο , δικό μου και των άλλων !
Ορίζοντας νέες αρχές και νέο σύμπαν ,
αφού το παλιό έχει αρχίσει να σαπίζει ...

(Οι ιδέες του έχουν ξεφτίσει κι έχουν διαφθαρεί !!! )

Αφού λοιπόν, κάθε πράγμα στον νου μου , ξεγραφτεί ,
κι ονόματα δώσω στην νέα αίσθηση του κόσμου .
Εκεί που φύλαξα τα λίγα λόγια που θυμάμαι, θα κρυφτώ !
Κι σ' ένα παράθυρο, θα κάτσω! Ανοιχτό
προς ένα πράσινο ξέφωτο, μαζί με τις πρωινές μου μυρωδιές `

Και σαν από κάπου ... Να δεις που,  η πρώτερη μου ανάσα  θα γυρίσει!
-Θα την πάρω πίσω ...
Κι όλες οι εικόνες που αντίκρισε θα γίνουν ένα, σε νοσταλγικό χαμόγελο !

Από silversolldier @ Σάββατο, 23 Απριλίου 2011 1:26 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: scriptmeaning poetry

Εύκολα σε στοιχειώνει ο καιρός καθώς κοιμάσαι!
Μες τα όνειρα, οι σκέψεις ταξιδεύουν δίχως όριο
κι εκεί ο χρόνος αντιστρέφεται και πάει σε εικόνες.

Μια καλούμπα από σχέδια και μακρινές ιδέες
συνθέτουν το σκηνικό μιας ρομαντικής εξάρτησης στο κόσμο!
Αφήνοντας να εννοηθεί ανησυχία...

Μια στιγμή, που το βλέμμα στα κλειστά ματιά τρεμοπαίξει
και μια παραλλαγή του κόσμου που έζησες παιχτεί!
Σαν σου φανεί βουνό, το φορτίο που θα νιώσεις,
σαν ελαφρυνθείς θυμούμενος (εαυτέ μου) την ψυχή σου.

Κι εμφυσήσει πάλι μέσα σου ζωή...

Τότε πιστεύω, θα χει ξημερώσει, και θα χω μέσα μου αυγή!!!

{Έτσι κάθε βράδυ προσπαθώ να θυμηθώ...}

Από silversolldier @ Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011 11:48 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

Οταν θυμάσαι, εύκολα σε ταξιδεύει η ζωή σου.
Στην προσευχή, ελπίζεις να ακούσεις μια φωνή και να ακουστείς,
να αφήσεις την φωνή σου να ξεφύγει, σαν αχός,
σαν ένα πρώτο ψέλισμα στον νέο κόσμο!

Οπως σμίγουν τα χέρια, για να δώσουν ικετεύοντας, στο χερι του Θεού
τα λόγια που 'χεις βαλει στην καρδιά σου για να πεις.
Φοβάσαι εκείνη την σιώπη που αισθάνεσαι το βράδυ:

Εκεί που οι φωνές έχουν χαθεί, κι έχει κουρνιάσει ο ψίθυρος.
Κι όμως... Μια κίνηση σ' ανατριχιάζει και σε νανούριζει σαν παιδί!
-Μια παρούσία γύρω, κάτι αλλόκοτο!
-Ενα μυθικό πλάσμα, τελείως διάφανο... Ενα φως που περιμένει να φανεί.

Κι έπειτα, βρίσκεσαι σε ένα πύργο με χιλιάδες σκαλοπάτια!

Πατάς ένα - ένα, το κάθε του σκαλί, ακούγωντας το βήμα σου βαθιά,
στούς χτύπους της καρδιάς σου. Ταυτόχρονα
τα φύλλα των δέντρων απάντάνε στους ρυθμούς σου, κι ένα φως
τους δίνει μια όμορφη απόχρωση δροσιάς και εφορίας.

Κι όπως τα σκαλοπάτια, βλέπεις να τελειώνουν, το φως των φύλλων ζωντανεύει,
κάθε βήμα γεννάει κι ένα χρώμα...

-Και πρέπει να επιμένω να ζητάω απ' τη καρδιά μου να ξυπνήσει,
να νιώσει πάλι μια φωτιά κι ένα χαμόγελο ελπίδας.
Με κάθε βήμα μια συγχώρεση και μια ευχή για αγάπη!
-Κι όσο το φως γίνεται πιο κάθετο και πιο ωραίο!

Τότε θα μάθεις πως το φως σ' ακούλουθει λίγο πιο πίσω!
Μα μην γυρίσεις να το δεις... Απλά...
Σαν φτάσεις να ακούμπησεις στο πεζούλι της κορυφής,
κάτσε κοίτα τον κόσμο που απλώνεται τριγύρω!
Τραγούδησε! Πες αυτά που κατάφερες να νιώσεις!

Και τότε...
Θα ξέρεις πότε να γυρίσεις το βλέμμα για να δεις ποιος είσαι!

Από silversolldier @ Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011 2:08 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

Από silversolldier @ Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010 12:02 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

(Κάτι απ' τα παλιά... Πρώτη δημοσίευση 13 Οκτωβρίου 2005)

Δε θα μπορούσα να πιστέψω
πως ο κόσμος τέλειωσε,
και σε μια στιγμή φευγάτος φάνηκε
στη δύση, στα δάση των αρχαίων οραματισμών
που σα μια αύρα αιώνιας στιγμής
στοιχειώνει τις παλιές δρυάδες.

Άνεμος φυσά στη λογική και τις σκορπάει
ως καθετί που μόνο του ελπίζει
να υπάρχει, σαν όνειρο σκυμμένο την αυγή,
πέρα ως πέρα ξεχασμένο,
όρια πικρής καταραμένης φυλακής,
στο κόσμο του ερέβους...

Πώς θα έδινα ψυχή σε ένα φως,
να φανεί ελεύθερο σαν ουρανός, στο βάθος
με μια υπόνοια στο πέτρινο μυαλό
πως υπάρχει ακόμα ο καιρός να αλλάξεις
την έννοια του λόγου σου
και μες τα βαθιά του χρόνου ακόμα να ελπίζεις.

Ο δρόμος δεν έβγαζε ποτέ στη πόρτα,
τη γνωστή μου, εκείνη που την αίσθηση
έκανε παιχνίδι, και σαν πνεύμα αγγελικό
πιστά καθοδηγούσε τις βουλές μου,
αλλά άλλοτε παιχνίδιζε με το νερό
και άλλοτε γλεντούσε στη φωτιά μου.

Μακάρι το χαμόγελο να ήταν λύση,
μακάρι τα σημάδια να υπήρχαν,
αναμφίβολα θα βόλευαν πολύ
μια τέτοια στιγμή όπως εκείνες
που κυλούν αντίστροφα στο πένθος
των παιδικών στιγμών μας.

Εν τέλει η ευτέλεια των λόγων λέει την αλήθεια,
όπως ο κόσμος στέκεται απάνω στη ματιά σου,
έτσι θαρρώ πως φαίνεται και η πίστη.

Κίονας του κόσμου, αόρατος
μα δυνατός και μόνος, στην ακλόνητος αιθέρια γη,
που αρκεί να το θελήσεις και τη βρήκες.

Από silversolldier @ Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010 5:18 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

Λίγα πράγματα ονειρεύομαι αυτές τις μέρες!

Από silversolldier @ Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010 6:40 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ποίηση , memories

Τα ασημένια δάκτυλα του ήλιου άγγιξαν το δρόμο!
Και πήραν τα εναπομείναντα νερά κάποιου ψιλόβροχου,
που πάντα ομορφαίνει την οσμή της κάθε νύχτας...

Μια ξαφνική ανάσα, το λίγο φως απ' το παράθυρο
να χύνεται παντού ' δίνοντας ένα βαθύ γαλάζιο στο σκοτάδι.
Κι έπειτα, έρχονται τα χρώματα στο ίδιο φόντο!

Τ' άκρα βρίσκονται ακόμα, σε πλήρη νάρκη!
Μόνο ο νους, προσπαθεί να εναρμονίσει την αίσθηση τ' ονείρου,
με το ξύπνημα. Καθώς οι ανάσες γίνονται πιο γρήγορες...

Έπειτα...

Καταλαβαίνεις! πως έγινε πρωί, ήρθε "κάποια" 'μέρα!
Και επιτέλους ξέρεις, πως τέλειωσε μία άλλη...

(Είναι περίεργο... Μόνο τότε ξέρεις!!!
-Μόνο- τότε... )

Από silversolldier @ Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009 12:42 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: memories