Το αόρατο πλεκτό
Είναι τα βράδια που ονειρεύονται οι Μοίρες,
και πλέκουν περίεργες μορφές στα άστρα.
Όμορφους, μακρινούς μας γαλαξίες, μικρές φωτιές
στο πολύφωτο του κάθε ουρανού.
Γιαγιάδες που πλέκουν όμορφα ρούχα στα παιδιά τους,
και στο νου τους σχεδιάζουν χρόνια μακρινά...
Κάθε νήμα απλώνεται σ' ολόκληρο το σύμπαν
μα οι άκρες του δε βρίσκονται, σα να υπάρχει, λες, στο πάντα!
Κάθε νήμα αγκαλιάζεται και μπλέκεται με τ' άλλα,
γεννώντας τα καινούργια...
Η ουσία του γυμνή, εύθραυστη, ατέλειωτη!
Ένα ντύμα για τον κόσμο, άπιαστο, αμέτρητο στην όψη!
Τις Μοίρες, άμα δεις κρυφά, το δωμάτιο του Μέγα! χρόνου,
είναι σκυμμένες στις καρέκλες, αργά κι ήρεμα εργάζονται.
-Δεν σταματούν ποτέ, ούτε μιλάνε, ζούνε σιωπηλά!
Με πράες κινήσεις κι αγάπη μας χαϊδεύουν...
Κι όταν έρθει η στιγμή μας τραβούν και μας γυρίζουν,
είτε κόβουνε τα ξέφτια και τεντώνουν τις κλωστές μας.
Και κάποτε όταν τα νήματα μας έχουν σκορπιστεί,
η μπλέκουμε με τα αλλά φτιάχνοντας τους κόμπους...
Μας κόβουνε το νήμα και αφήνουνε τις ίνες μας να πέσουν.
Να ενωθούν σε άλλα σώματα, σ' άλλους νόμους, μ' άλλα ονόματα:
κάποιες φορές ανατριχίλα, άλλες φάντασμα, πολλές είν ο αγέρας!
Μα στα αλήθεια - αλήθεια, είναι σύννεφο...
Και όμως, η ουσία είναι γυμνή, εύθραυστη κι απλώνεται παντού!
Έτσι σαν γίνεις σύννεφο, πετάς σε παρελθόν και μέλλον.
Και πάλι αν στήριξες πολύ το υφαντό μας, ταξιδεύεις εύκολα,
αν όχι, παραμένεις στο κενό δωμάτιο του χρόνου να πλανιέσαι...
-Κι είναι μερικές κλωστές... που δεν άγγιζαν τις άλλες,
ουδέ ξετυλίχθηκαν ουδέ και δέθηκαν!
Ετούτοι είν οι δίκαιοι, οι αθάνατοι...
Που δεν έζησαν ποτέ τους...
{-Κάτι τέτοιο είμαι γω ...;}
Κωνσταντίνος
RSS: 
