Ποίηση

Τα ασημένια δάκτυλα του ήλιου άγγιξαν το δρόμο!
Και πήραν τα εναπομείναντα νερά κάποιου ψιλόβροχου,
που πάντα ομορφαίνει την οσμή της κάθε νύχτας...

Μια ξαφνική ανάσα, το λίγο φως απ' το παράθυρο
να χύνεται παντού ' δίνοντας ένα βαθύ γαλάζιο στο σκοτάδι.
Κι έπειτα, έρχονται τα χρώματα στο ίδιο φόντο!

Τ' άκρα βρίσκονται ακόμα, σε πλήρη νάρκη!
Μόνο ο νους, προσπαθεί να εναρμονίσει την αίσθηση τ' ονείρου,
με το ξύπνημα. Καθώς οι ανάσες γίνονται πιο γρήγορες...

Έπειτα...

Καταλαβαίνεις! πως έγινε πρωί, ήρθε "κάποια" 'μέρα!
Και επιτέλους ξέρεις, πως τέλειωσε μία άλλη...

(Είναι περίεργο... Μόνο τότε ξέρεις!!!
-Μόνο- τότε... )

Από silversolldier @ Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009 12:42 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: memories

{Είναι απόηχος, όσων ελπίζω πως δεν έζησα!
ένα ζήτημα τιμής, που μένει δίχως τέλος ...

-Ποιο το νόημα όμως;
Αφού τα «λόγια» που λέμε, μένουν δίχως νόημα.

Δεν υπάρχει τιμή, σε μέρη που δεν σου τη διδάσκουν!

-Απλά, για μένα έχουν}

-Θα πρέπει να θυμάσαι ... Ήμουν εκεί!
Στο χάραμα της μέρας και στο πρώτο ηλιοβασίλεμα.
Είχα ασπαστεί, ένα φωναχτό τραγούδι
ένα με νότες απ' τα μέρη π' ηρεμούσα.
Θυμάμαι, τον τρόπο που χάραζα το χώμα
και σε σένα γινότανε ένα σχέδιο!

Κι ήρθαν μέρες ...

Που άρπαζα τις στάλες της βροχής, που θελα να πνίξω
μα δε γινόταν ... Έπρεπε να φύγουν!
-Έτσι τις άφηνα ... Μα με τον καιρό, μου το μαθαίνεις:
Πως όσα ζεις μονάχα, καθορίζεις,
να το γνωρίζεις. Πως οι δρόμοι που διαλέγεις,
σ' οδηγούν.

Κι εγώ σ' έχω οδηγό μου, να σε βλέπω εκεί ψηλά
να μ' επιβλέπεις.
Τον καιρό της μοναξιάς μου, να θυμάμαι την ελπίδα της καρδιάς μου!
Να βλέπω τα άπειρα φώτα, που μου δείχνεις.

(Κι ακόμα φίλε, νοσταλγώ να αγαπήσω! Ακόμα ...
Αλλά η μπορώ να περιμένω ακόμα ένα ταξίδι
στα μέρη που θυμούνται ακόμα τις ελπίδες τους.)

Με τον καιρό, θα μάθω να ζω όπως εσύ.
Ελεύθερος απ' όλα! Με ένα χαμόγελο τη μέρα
κι χίλιες και, όμορφες σκέψεις αναμνήσεις
σαν μου δίνεις ένα αντίο για το βράδυ!
-Καληνύχτα, αδελφέ μου Ουρανέ ...



Το συγκεκριμένο ποίημα αφιερώνεται σε αυτούς που παρακολουθούν το blog, όπως η φίλη μου η Xalazia κι ο κ. Αντώνης! Που τους βλέπω συχνά στα στατιστικά του blog. Να 'σαστε καλά όλοι!

Από silversolldier @ Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009 1:05 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

Ήταν μία σκέψη, που ήρθε πίσω! Ένα όνειρο
για να συνεχιστεί ...

Κι όμως τα αστέρια μου, ακόμα τριγυρίζουν
και χάνουν τα μέρη που θα 'πρεπε να στέκονται!
Μόνο μερικές αστραποβολές, με συνεπαίρνουν.

Ύστερα, έπειτα ...
Έρχεται η βροχή και με ποτίζει ως το κόκκαλο,
σαν να 'χω τρέξει και να 'χω ιδρώσει, όσο ποτέ!!!


Είναι κάτι που άκουσα, σήμερα στη σύναξη:
Πως είναι το θαύμα που χρειάζεται την πίστη
και η ταπείνωση την ελάχιστη προσπάθεια ...



{Είναι η ευλογία μου, να ελπίζω!
Κι η κατάρα μου, να μη ζω ...}

Από silversolldier @ Κυριακή, 24 Μαΐου 2009 11:32 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

Με το μεγάλωμα ενός δέντρου σημάδεψα, εκείνη τη στιγμή!
-Για να θυμάμαι-

Γιατί έχω χαθεί σε μέρος, που ο ουρανός πηγαινοέρχεται,
τόπο που μνημονεύεις, απλά ένα χαμόγελο ...;
-Μοιάζει το μάτι, να χει γίνει κίτρινο!
Χωρίς το δροσερό ποτάμι, τα δέντρα, και τα χόρτα
ούτε μέρος για πηγάδι ...;

-Κι όμως προσποιούμαι! , πως είναι όλα καταπράσινα-

Όλα γύρω, κινούνται. Κι αυτό με υπνωτίζει!
Για να μην βλέπω, πως ο ουρανός μου, είναι πάντα ίδιος
και μόνο τα σύννεφα αλλάζουν σχήμα ...;

Από silversolldier @ Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009 4:44 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Poem

(Γιατί νιώθω, οι άλλοι πως μισούν, μα δεν το ξέρω!
Γιατί έλπισα απ'; την αρχή, πως θα διαφέρω ...;
Θα είμαι άνθρωπος με καρδιά κι πήγα προς τα κει
να διδαχτώ τ'; αδίδακτα.
Μα δεν έμαθα όσα διδάχτηκαν οι άλλοι ...;)

Μου λείπει μια «Αγάπη», φοβάμαι και δεν ζω!
Χάνω τα χρόνια και με αποτράβα -κάπου- η αγωνία
ένα σημείο δυστυχίας, της πικρής μου αποξένωσης.
Ανώφελα ζητώ ζωή, σε κάποιο βλέμμα ...;

Νιώθεις μόνος! Κι αναζητάς σ'; ένα κόσμο τη καρδιά σου
Αναρωτιέμαι, άραγε αν οι γύρω σου σε βλέπουν;
Είναι απορροφημένοι κι αυτοί απ'; το ταξίδι τους ...;
Ενώ εσύ ...; Δεν δείχνεις που βρίσκεται η καρδιά σου.

Ο καθένας βγάζει με κάθε ανάσα ένα ξεχασμένο πόνο!
Κι ακόμα ψάχνω, τι σχήμα έχει ο δικός μου ...;
Το φρικτό του όνομα, που μάλλον είναι το δικό μου

Από silversolldier @ Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009 1:41 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: script poetry

{Σκέφτηκα να γράψω μια "ποίηση", κάτι σαν ξένο!
κάνοντας χρήση μιας θέρμης και ενός πράσινου βλαστού
να αναζητήσω μερικές συνήθειες
που βρίσκονται στην έννοια κάθε ζωής
και παρόλα αυτά ξεχνιούνται.

Και σκέφτηκα... Πως ήτανε όμορφο να δώσω
το όνομα, που ήλπισα πως θα υπήρχε...
Κάτι, για να χαρακτηρίσω τα βουνά,
τα χιονιά, τα καλοκαίρια, τα λουλούδια και τις ζέστες!}

Η σκέψη κι η ενύπαρξη είναι κάτι απερίγραπτο
ομολογώ, πως ποτέ δεν θα καταλάβω ούτε τη μορφή τους!
Μα αλησμόνητα θα είναι όσα γίνουν, για πάντα...
κι ίσως ακόμα...ακόμα απ' αυτό πιο πέρα.

Και μια υπέρβαση σ' όλα είναι η πίστη! -Το 'χω ξαναπεί:
Είναι ένα μονοπάτι, μια αυγή κι ένα βράδυ
με έναν ήλιο στον ορίζοντα και χίλια αστέρια
να χουν μόλις χαραχτεί στο βαθύ γαλάζιο.

Κι είναι ένα όραμα, που βρίσκεται λίγο πιο πέρα.
Με ένα αγωνιώδες βάδισμα, το φτάνεις
με λίγο απ' τα μάτια σου, και μια στάλα από ελπίδα
μαζί, είσαι το όραμα κι η ομορφιά των άλλων!

Από silversolldier @ Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008 1:48 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: script poetry

Στα μακρινά, σε μένα δέντρα στρέφω ένα βλέμμα
κι από το βάδισμα, το σώμα έχει χαθεί.
Ένα γκρίζο γαλάζιο γεμίζει τον ορίζοντα,
ποτίζει το φύλλωμα των δέντρων κι αναζωογονεί,
αφού ένας ολόδροσος αέρας με αγγίζει.
Είναι ένα πανέμορφο ανέβασμα και μια "γαλήνη"!

Αγωνίζομαι για λίγο, να ακουμπήσω την πηγή του.
Να φανώ θρασύς, μήτε γενναίος, μήτε θαρσύς...
Να τραβήξω μία χούφτα νερό, να βάλω μέσα μου
ετούτη τη γαλήνη και τη συντροφιά τ' αέρα!
Να 'μαι χαμογελαστός, λίγο να πιστέψω
σ' άφεση κι επιβεβαίωση κάθε "ελπίζω"...

Κι ας είναι... Όσο περνάν οι μέρες, οι ώρες
και η άφθονη βροχή, πάντα να φέρνουν εκείνο τον αέρα!

Από silversolldier @ Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008 11:51 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ποίηση

Σαν ανάσταση, νιώθω την ανάγκη για περίπατο
βαδίζοντας μέσα σε ένα περίεργο πλακόστρωτο!
Μια μοναξιά... Κι ανάμνηση παλιότερων βημάτων`
η ματιά μου τρεμοπαίζει ανάμεσα σε τίποτα!
Κι χάνομαι! Ξαφνικά!, ότι είμαι πέφτει και καταποντίζεται.
Έχω χάσει πια τον εαυτό μου...

Θα 'θελα να μην είμαι μόνος, όπως περπατάω
κι ονειρικά έστω...Μια ευχή να με βοηθάει.

Τι 'θα θελα! -Τίποτα... Μόνο αυτό θυμάμαι
καθώς άκουγα το βήμα μου να φεύγει.

Κι είναι παράπονο, το κοίταγμα ανάμεσα απ' όλα τ' άλλα,
πλην εμού. -Μόνο το μέσα μου δεν ξέρω, για 'κείνο απορώ διαρκώς
Κι σκέφτομαι... : - Κανείς δεν χάνει, πιο πολλά
απ' όσα μπορεί να εκπληρώσει. Και να αγγίξει...

(Μου μένει: Μόνο διαρκώς να ονειρεύομαι...)

Από silversolldier @ Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008 10:01 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: scriptmeaning poetry

Το γράφω κι ανασαίνω, όπως λέει ο ήχος
το ταξίδι του αέρα, πίσω-μπρός. Κι οι κύκλοι
που ωριμάζουν το στροβίλισμα τους, απ' ανατολή πίσω στη δύση!
Κι απ' τα μέρη που το κρύο μας φωλιάζει,
ως τις χώρες που όλοι ονειρευόμαστε!

Έτσι όπως εύκολα και δύσκολα περνάει ο καιρός.
Τόσο αναζητώ το μήνυμα που θα μπορώ να αφήσω!
Κι όσο οι άνθρωποι με πληγώνουνε... Και φαίνεται πως απελπίζομαι
άλλοι τόσοι θα βρεθούν με ίδια πρόθεση!
Κι η καρδιά θα λυπηθεί, θα στάξει και θα ζήσει!

Μα τίποτα δεν είναι πιο χαρμόσυνο, πιο όμορφο
απ' ένα χάρισμά υπομονής -Για αυτό θα αντέξεις...
Θα 'ρθει λίγο φως, θα βρέξει λίγα πέταλα και θα ανασάνεις.
Και θα πιστέψεις! Στο τέλος θα γίνεις όνειρο και θα ερωτευτείς!
Όχι άνθρωπο, όχι ζωή, μα μια αίσθηση
ότι μπορείς και πάλι να αγαπήσεις...

Κι όταν με πιστέψεις, όταν θα δεις πως θα ελπίσεις!
Εγώ τότε... Θέλω να φύγω, θέλω να δω αυτά που είχα πει...

Σύντομα, σύννεφα κι άνεμος θα μ' αγγίξουν
κι έχω κρυφή επιθυμία να δω... Τους κόσμους του μυαλού μου.

Το 'χω λαχτάρα, τα ατέλειωτα ταξίδια ν' αρχίσω!

Από silversolldier @ Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008 5:45 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: script poetry

Όταν η μέρα κι η νύχτα ξεχνιούνται σ' ένα άναμμα
όλοι αναρωτιούνται για τα όμορφα ταξίδια...
Που να 'ναι οι τόποι, πότε έρχεται ο χρόνος!
Κι έτσι η φωτιές περιπλανιόνται κι έπειτα πεθαίνουν.

Μα το αίσθημα της άνοιξης, γίνεται σαν κύκλος
κι όπως γυρνάει, στροβιλίζεται, αλλάζει,
ξανανιώνει και αφήνει λίγη ανάσα να του φύγει.
Για να μυρίσει και να λάμψει, άξαφνα ο κόσμος!

Έτσι όλα ξεχνιούνται...
Έτσι όλα πεθαίνουν...
(ένας λόγος παραπάνω για να μείνω πίσω)

Κι αν μου φυλάει η μοίρα κάποιο όνειρο!
Τι αν όχι! Δεν με νοιάζει...
Προτιμώ να το ξεχάσω, λίγο ακόμα.
Να μείνω, να θαυμάζω λίγο αυτές τις όχθες...

Όπως η μέρα, γέννησε τα φώτα, το βράδυ, λίγους φίλους!
Σ' ένα πλεούμενο πέφτει η ψυχή μου,
κι η Σελήνη με ξεχνάει. Μένω μόνος
σ' ανάμνηση μιας ελπίδας που 'χε ανάψει και 'σβησε.

Από silversolldier @ Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008 6:23 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ποίηση