Μα το αίσθημα της άνοιξης, γίνεται σαν κύκλος
κι όπως γυρνάει, στροβιλίζεται, αλλάζει,
ξανανιώνει και αφήνει λίγη ανάσα να του φύγει.
Για να μυρίσει και να λάμψει, άξαφνα ο κόσμος!

Έτσι όλα ξεχνιούνται...
Έτσι όλα πεθαίνουν...
(ένας λόγος παραπάνω για να μείνω πίσω)

Κι αν μου φυλάει η μοίρα κάποιο όνειρο!
Τι αν όχι! Δεν με νοιάζει...
Προτιμώ να το ξεχάσω, λίγο ακόμα.
Να μείνω, να θαυμάζω λίγο αυτές τις όχθες...

Όπως η μέρα, γέννησε τα φώτα, το βράδυ, λίγους φίλους!
Σ' ένα πλεούμενο πέφτει η ψυχή μου,
κι η Σελήνη με ξεχνάει. Μένω μόνος
σ' ανάμνηση μιας ελπίδας που 'χε ανάψει και 'σβησε.

κι έπειτα, λίγο το ψηλαφείς με τη παλάμη...

Τότε φέρνεις μαζί, στον κόσμο σου

λίγες από 'κείνες, λίγες αναμνήσεις!

Δεν υπάρχουν υπάρξεις, ούτε σκέψεις,

που τελειώνουν` μήτε υπάρχουν!

Όλα είναι ένα όνειρο, καθένα μια ανάσα.

Μόνο το γλυκό απαράβατο του χρόνου: "η στιγμή"!

Λίγος εαυτός, οι λέξεις μου - Μια ζωή!

Μερικές ανάσες, η ψυχή μου κι είναι 'δω.

Ένα όνομα και ένα πρόσωπο, η εικόνα μου

και μια αιφνίδια ευχή, το γράψιμο μου...

αναζητώντας το άπειρο στη θέα ενός ορίζοντα.

Την αδράνεια εκείνη, όταν η σκέψη σαν το μόνο πράμα που υπάρχει'

να γεμίζει κάθε πτυχή της ζωής, απορρίπτοντας και αποδεχόμενη

γεγονότα, όπως τα μη γεγονότα (αυτά της σκέψης)

με το ρυθμό που επιβάλλει ο αέρας, που διώχνει κάθε ήχο!

Ελπίζω να διεισδύσω στα έγκατα της ματιάς σου, πασχίζοντας

να γίνω φως. Να μην χρειαστεί να μαντέψω τον "λόγο"

που το φως έλκεται και καθώς πέφτει σαν βροχή

ζωγραφίζει τον κόσμο εκεί! -Μέσα σου... -Ενώ ξάφνου, είσαι ο κόσμος

τον εγκυμονείς στα σωθικά σου. -Τον θρέφεις κι έπειτα...

Τον ακτινοβολείς, πάλι! Για να εγκυμονήσει εσένα ο κόσμος.

{-Έτσι -παλι και πάλι! Η ζωή σου θα είναι το μυστήριο του σύμπαντος!

Και το σύμπαν, χάρη σε 'σένα θα 'χει ζωή...}

τη φωνή, μίας βροχής είχα να νιώσω από χρόνια!

Η νύχτα γινόταν μια όμορφη γκραβούρα

με τις σταγόνες της βροχής για μολυβιές ...;

-Ήταν κι ο ήλιος, που φώναζε την ώρα τ’ ερχομού του.

Μια νοσταλγία για μέρη, π’ ίσως να ‘χα ξαναδεί.

!Σαν νερό είναι η ψυχή. Η πορεία το αλλάζει!

(Εξαρτάται και, το μέρος που διαλέγει να διασχίσει ...;)

{-Μαλαρμέ! Το είχες πει και σε πιστεύω:

Το πρώτο βήμα στο σονέτο είναι η λέξη!

(-Το πρώτο βήμα στην βροχή σ’ ομορφαίνει)

Κι ας είναι έρημο σκοτάδι, το δικό μου.

Κι ας είναι το καθρέφτισμα π’ αλλάζει!

Μια λευκή μορφή, λίγο πριν φέξει ...;

Να γίνουν οι σκέψεις μία μπόρα, σε νερό

να μετουσιωθεί η καρδιά, για λίγο και να αστράψει

όταν στην αυγή φάνει μια πρώτη νότα.}

(Όταν τα χρώματα είναι μια ακόμη, άνοιξη ψυχής
καθώς ξεχύνονται σαν πρώτος ήλιος στον ορίζοντα!)

Κι όταν τα μάτια ακολουθούν τον ήλιο, απ' το φώς του
σκοτεινιάζουν λίγο. Άραγε, τι πνεύματα θα βλέπουν;

Ένα εκχύλισμα απ' την ουσία της φωτιάς! Κάτι από γαλήνη ...;
Η καρδιά μου πάλλεται κι ας είναι από ασήμι κι ατσάλι!

(Εικάζω πως: Σαν η σκέψη βουτηχτεί μες τη φωτιά
και γαληνέψει κάπως, λίγο ...; Τότε τα πνεύματα θα μένουν!
Λίγο ακόμα, όπως ακούς τον ήλιο να σηκώνεται.)

Πριν έρθει μια στιγμή, να μου την ψιθυρίζει ή άλλη

τ' άρωμα της διπλής μου ταραχής

καθώς ποτισμένο - δροσισμένο πλησιάζει...

Απ' το χώμα της "φθινοπωρινής" βροχής.

Κι αισθάνομαι την σκέψη να βυθίζεται.

Τον ουρανό, να αφήνεί σχέδια. Να σημαδεύει λόγια!

Ο ήλιος να στέκεται, πεισματικά ακίνητος

(-σ' ένα μέρος, μία κρυμμένη άφεση στου πρωινού,

τη μοιρασμένη σε σταλαματιές δροσια.) .